Serdecznik pospolity

Roślina wieloletnia popularna w całej Polsce. Rośnie na rumowiskach, zaniedbanych łąkach, często przy polnych miedzach. Uprawiana w celach zielarskich, a także jako roślina miododajna. Jako surowiec zielarski wykorzystuje się nadziemną część rośliny, ścinaną w porze kwitnienia. Ziele serdecznika zawiera związki garbnikowe, ślady olejku lotnego, kwasy organiczne, sole mineralne, żywice, cukry, goryczkę, pewne mało znane związki o działaniu nasercowym.

Przetwory z serdecznika po podaniu doustnym wywołują rozszerzenie obwodowych naczyń krwionośnych oraz zmniejszają wrażliwość ośrodkowego układu nerwowego, działając silniej niż waleriana. Stopień działania zależy od dawki: małe ilości działają uspokajająco, duże zaś depresyjnie. Przetwory z serdecznika działają regulująco na pracę serca, a także przeciw-skurczowo. W medycynie ludowej używa się naparu z ziela serdecznika (1 łyżka surowca na 1 szklankę wrzącej wody) przyjmowanego 3 razy dziennie po 1 łyżce, w nerwicach żołądka, a także we wczesnym okresie choroby nadciśnieniowej. Można sporządzać także nalewkę alkoholową w stosunku 1:5 na 70% spirytusie.